W jakich preparatach medycznych znajdziesz przeciwbakteryjny olejek gozdzikowy

Witaj,
Ludzie interesowali się roślinnymi substancjami zapachowymi od zamierzchłych czasów. Potwierdzają to wykopaliska prowadzone na terenach państw starożytnych (Grecji, Rzymu, Egiptu, Indii i Chin). Hipokrates (460-377 p.n.e.), Dioskurides (I w n.e.), Galen (131-201) Avicenna (980-1037) w swoich dziełach opisali działanie takich roślin oraz zastosowanie w lecznictwie. Goździki od wielu wieków były stosowane jako przyprawa korzenna.
Olejek goździkowy uzyskiwany jest z pąków kwiatowych wiecznie zielonego drzewa goździkowego Eugenia caryophyllata Thunenberg (Myrtaceae)(1). Eugenia (słowo pochodzenia łacińskiego) i caryophyllus (słowo pochodzenia greckiego) oznaczają liście orzecha, a pąki drzewa wyglądem przypominają orzechy. Natomiast nazwa clove (od łacińskiego słowa clavus, oznaczającego gwóźdź) odnosi się do kształtu pąków. Roślina może osiągać powyżej 15 metrów wysokości. Rośnie na Sumatrze, Madagaskarze, Zanzibarze, Wyspach Mauritius i na Seszelach. Najlepsze goździki pochodzą z Tanzanii. Goździki jako przyprawa były znane w Chinach jeszcze przed 266 r. p.n.e. W 1970 r. we Francji rozpowszechniła się uprawa drzewa na wyspie Mauritius i Reunion. Drzewo to pochodzi z Filipin i obecnie uprawiane jest w wielu krajach zlokalizowanych w strefie podzwrotnikowej. Olejek goździkowy otrzymywany jest z pąków kwiatowych na drodze destylacji z parą wodną. Głównym składnikiem olejku jest eugenol (ok. 95%) i jego izomer izoeugenol.

Czytaj dalej „W jakich preparatach medycznych znajdziesz przeciwbakteryjny olejek gozdzikowy”

Preparaty roślinne stosowane w gerontologii

Witaj,

Terapia ludzi w wieku podeszłym wymaga od lekarza rozwagi, zastanowienia i świadomości zaburzeń związanych z wiekiem i nasilanych przez procesy chorobowe.

Podstawowe zasady jakie należy przestrzegać w farmakoterapii człowieka w wieku podeszłym to:

Stosować dawkę leku optymalną dla danego „przypadku chorobowego”.

Nie podawać dawek podprogowych!

Dawki leku indywidualizować/ leki złożone powinny być stosowane w/g indywidualnych dawek/.

Stale kontrolować przebieg leczenia / możliwość wystąpienia nagłych zmian/.

Efekt maksymalny osiągać wolniej niż u ludzi młodych / poza stanami nagłymi/.

Nigdy nie stosować leków o wątpliwym działaniu / starszy człowiek to nie królik doświadczalny /.

Ograniczać liczbę leków do najniezbędniejszych.

Wprawdzie sam proces starzenia nie zmienia wchłaniania leków w przewodzie pokarmowym, jednakże procesy patologiczne charakterystyczne dla wieku podeszłego mogą w niekorzystny sposób oddziaływać na wchłanianie leków podawanych doustnie.

U osób starszych szczególnie uzasadniona wydaje się być fitoterapia.

Leki roślinne, z wyjątkiem silnie działających, działają łagodnie i mogą być bezpiecznie stosowane.

Ponadto ludzie starsi chętnie przyjmują leki roślinne, uważając je za naturalne, darząc je większym zaufaniem.

Na szczególną uwagę zasługują fitoterapeutyki z następujących grup farmakologicznych

Leki psychotropowe.

Leki w działaniu adaptogennym.

Leki układu oddechowego.

Leki stosowane w chorobach reumatycznych.

Leki stosowane w chorobach układu krążenia

Pozdrawiam, Marysia

Kuracje ziołowe w/g Kneippa w niemieckich sanatoriach

Koncepcja terapii Kneippa ma charakter kompleksowy i w założeniach swych proponuje zdrowy styl życia, eliminację niezdrowych nawyków na rzecz kształtowania oraz utrwalania nowych, służących organizmowi zachowań.

Jako system holistyczny przeciwdziała chorobotwórczemu oddziaływaniu cywilizacji na organizm, przywraca równowagę psychofizyczną organizmu, poprzez uaktywnienie potencjalnych rezerw wydolności organizmu, trening jego mechanizmów regulacyjnych i obronnych, usprawnienie zasadniczych funkcji wegetatywnych, normalizację funkcjonowania narządów wewnętrznych.

Sebastian Kneipp (1821-1897), bawarski ksiądz działający w miejscowości Bad Wörishofen w Niemczech, dał podwaliny systemowi terapeutycznemu wykorzystywanemu obecnie w lecznictwie uzdrowiskowym. Jego system leczniczy rozwinięty przez lekarzy i naukowców w unowocześnionej formie opiera się na pięciu filarach: hydroterapii, kinezyterapii, dietetyce, fitoterapii i terapii porządkującej życie .

Pobudzenie odbywa się przez uporządkowanie podstawowych czynności organizmu, takich jak sen, przemiana materii, proces oddychania, krążenia

Kneipp nie rozumiejąc wprawdzie do końca mechanizmów wspomagania procesu leczenia środkami roślinnymi, stosował je z dobrym rezultatem przez ponad trzydzieści lat wiedziony przekazem ustnym właściwym tradycji i własnym doświadczeniem.

W swej terapii stosował znane mu, używane od stuleci rośliny, występujące na rodzimych, podalpejskich łąkach, na skrajach lasów i te, które sam uprawiał w przyklasztornym ogrodzie.

Przyrządzał z nich herbaty, soki, wina ziołowe, nalewki, oleje i proszki. Zachęcał do spożywania miodu i jego przetworów, syropu z żywicy, cebuli lub czosnku, tranu, napoju z owsa, kiszonej kapusty, soku z rzodkwi, malin i igieł sosnowych.

Nakazywał spacery wśród ziół, obserwując pozytywny wpływ olejków eterycznych i aerozoli na układ oddechowy i odnotowując ogólną poprawę samopoczucia, po tak zwanej przez niego „przechadzce” .

Fitoterapia Kneippa znalazła swe miejsce w dzisiejszym lecznictwie uzdrowiskowym, stała się również elementem profilaktyki w nowoczesnych europejskich uzdrowiskach.

Zaletą kuracji roślinami leczniczymi wg Kneippa jest to, że jest ona częścią całościowej koncepcji, na którą składają się także inne czynniki sprzyjające procesom zdrowienia, dzięki czemu jest szczególnie skuteczna. Najkorzystniejsza i najbardziej polecana przez specjalistów kuracja ziołowa w systemie Kneippa tworzy całość wraz z leczeniem wodą, ruchem, dietą i harmonią psychofizyczną.

Zioła, w skorygowanej i zmodernizowanej przez lekarzy i farmaceutów metodzie Kneippa, stosowane są w formie podobnej do oryginału. Rośliny lecznicze stosuje się jako okłady sienne, dodatki w zabiegach hydroterapeutycznych, np. w zmywaniach i zawijaniach, okładach, jako dodatki do kąpieli wodnych, parowych, inhalacji, a także w formie herbat do picia i jako uzupełnienie diety.

Stosowanie ziół w kuracji Kneippa zawsze przebiega pod kontrolą lekarza.

Najczęściej stosowanymi dodatkami roślinnymi w hydroterapii metodą Kneippa w niemieckich klinikach rehabilitacyjnych, są między innymi: arnika górska, kora dębu ( Cortex Quercus), młode pędy sosnowe ( Turiones Pini), siano, nasiona traw ( Semina graminis), rumianek pospolity (Chamomilla recutita), rozmaryn lekarski ( Rosmarinus officinalis), szałwia lekarska ( Salvia officinalis), skrzyp polny ( Equisetum arvense), tymianek (macierzanka) pospolity ( Thymus vulgaris)

W klinice rehabilitacyjnej Sebastianeum (Bawaria), założonej w 1890 r. przez samego Kneippa, niezmiennie od 150 lat kultywuje się tradycję leczenia jego metodą. W Sebastianeum dodatkiem do okładów i zawijań ciepłych, są wyciągi z ziół. W stanach przeziębieniowych i gorączce dodatkowo miesza się je z niewielką ilością alkoholu. Do zabiegów zimnych używa się octu winnego, soli, lnu, kwarku, mleka w proszku i soku z kiszonej kapusty .

 Wybrane dodatki stosowane w zabiegach wodoleczniczych w klinice Sebastianeum w Bad Wörishofen.

Rodzaj zabieguRodzaj dodatku i wskazania
Kąpiele ciepłe: całkowite, 3/4 i półkąpielMelisa – jako środek uspokajający i rozluźniający,
kwiat siana – schorzenia reumatyczne,
rumianek – u osób z problemami dermatologicznymi i chorobami skóry,
rozmaryn – u chorych ze schorzeniami układu krążenia
Inhalacje i parówkiWyciąg z tymianku – u osób z niewydolnością układu oddechowego, w przypadku uporczywego kaszlu i przy zalegających wydzielinach, olejek z igieł sosnowych – choroby górnych dróg oddechowych,
Kąpiele nasiadoweZmiennocieplna kąpiel nasiadowa z kory dębu u chorujących na hemoroidy, kąpiel nasiadowa ze skrzypu polnego u chorych na prostatę
Zimne zawijania kończyn dolnychRoztwór z lnu, mleka w proszku, soku z kiszonej kapusty, kwarku, octu winnego; dodatek soli kuchennej w przypadku zakażeń bakteryjnych, chorób skóry, ukąszeń, zaburzeń krążenia kończyn dolnych
Ciepłe zawijania, tułowia, kończyn i zmywaniaW przeziębieniu – wyciąg (40% alkohol etylowy) z kwiatów polnych i tymianku.

Częstym dodatkiem do zawijań, okładów i zmywań jest tak zwany Retterspitz, gotowa mieszanka ziół i ałunu produkowana od 1902 r., w której skład wchodzi: kwas cytrynowy, kwas winowy, olejek rozmarynowy, olejek tymiankowy, wyciąg z arniki górskiej i ałunu.

Ma on działanie przeciwzapalne, antyseptyczne, usuwa opuchliznę. Stosowany jest jako dodatek do zawijań przy ropiejących ranach i owrzodzeniach kończyn dolnych (podudzi), do zawijań i okładów klatki piersiowej w stanach gorączkowych, do kąpieli częściowych kończyn górnych i dolnych oraz kąpieli nasiadowych.

Powyższe zabiegi (za wyjątkiem kąpieli i nasiadówek) wykonywane są w pokoju pacjenta w godzinach od 5 do 7 rano. Czas trwania zabiegu wynosi przeciętnie od 45 minut (zimne zawijanie górne z solą) do 2-3 godzin (zimne zawijanie kończyn dolnych z sokiem z kiszonej kapusty lub Retterspitz).

Popularnym zabiegiem są okłady sienne, zwane „morfiną przyrodolecznictwa”. Stosowane w oryginalnej metodzie przez Kneippa, polegają na miejscowym przegrzaniu odcinka ciała poddanego zabiegowi przez przyłożenie do niego lnianego woreczka z sianem podgrzanym na parze do temperatury ok. 45°C. Siano pochodzi z majowych sianokosów, ze względu na jego największą wartość terapeutyczną w tym czasie (wówczas zakwita największa liczba roślin na łąkach) i przechowywane jest w specjalnych suszarniach w klinice.

Zabieg ma działanie przeciwbólowe, stosowany jest w nerwobólach i bólach kręgosłupa, niezapalnych stanach napięcia mięśni szkieletowych i mięśni gładkich narządów wewnętrznych, w zaburzeniach miesiączkowania, chorobach reumatycznych, zwyrodnieniu stawów kręgosłupa, ostrych, przewlekłych nieżytach oskrzeli, a także jako zabieg relaksujący i rozluźniający .

Zioła w terapii Kneippa stosuje się także jako uzupełnienie diety oraz w postaci herbat. Herbatę, jako napój obowiązkowy, przepisuje każdemu pacjentowi lekarz na początku kuracji. Jest ona wpisana w książeczkę kuracyjną, w której zapisane są wszelkie zabiegi, wizyty lekarskie, uwagi i traktowana jest na równi z innymi formami leczenia. Oryginalne przepisy na herbaty Kneippa, tak zwane recepty herbat, zawierały mieszanki rozmaitych ziół, stworzone na podstawie jego osobistego doświadczenia.

Sebastian Kneipp stosował 31 mieszanek ziołowych przyrządzonych z 46 gatunków roślin leczniczych. Należą do nich: arcydzięgiel litwor (Angelica archangelica), arnika górska ( Arnica montana), babka lancetowata ( Plantago lanceolata), bez czarny ( Sambucus nigra), biedrzeniec anyż (Pimpinella anisum), borówka czarna ( Vaccinium myrtillus), bobrek trójlistkowy ( Menyanthes trifoliata), bylica piołun ( Artemisia absinthium), centuria pospolita ( Centaurium erythraea), dąb szypułkowy ( Quercus robur), dziewanna wielkokwiatowa ( Verbascum densiflorum), koper włoski ( Foeniculum vulgare), goryczka żółta ( Gentiana lutea), jałowiec pospolity ( Juniperus communis), jemioła pospolita ( Viscum album), kminek zwyczajny ( Carum carvi), kozieradka pospolita ( Trigonella foenum-graecum), kozłek lekarski ( Valeriana officinalis), krwawnik pospolity ( Achillea millefolium), lawenda lekarska ( Lavandula angustifolia), len zwyczajny ( Linum usitatissimum), lipa drobnolistna ( Tilia cordata), malwa czarna ( Althaea rosea var. nigra), mięta pieprzowa ( Mentha piperita), mniszek lekarski ( Taraxacum officinale), nagietek lekarski ( Calendula officinalis), owies zwyczajny ( Hordeum vulgare), pierwiosnek lekarski ( Primula veris), pięciornik gęsi ( Potentilla anserina), podbiał pospolity ( Tussilago farfara), pokrzywa zwyczajna ( Urtica dioica), poziomka pospolita ( Fragaria vesca), prawoślaz lekarski ( Althaea officinalis), rdest ptasi ( Polygonum aviculare), rozmaryn lekarski (Rosmarinus officinalis), róża dzika ( Rosa canina), rukiew wodna ( Nasturtium officinale), rumianek pospolity (Chamomilla recutita), ruta zwyczajna (Ruta graveolens), rzodkiew czarna ( Raphanus sativus var. niger), skrzyp polny ( Equisetum arvense), sosna zwyczajna ( Pinus sylvestris), szałwia lekarska (Salvia officinalis), świetlik łąkowy ( Euphrasia rosstkoviana), tatarak zwyczajny ( Acorus calamus) oraz tymianek (macierzanka) pospolity ( Thymus vulgaris).

Obecnie w ramach aromaterapii na terenie klinik, sanatoriów, a także w samym Bad Wörishofen, utworzono specjalne rozaria – ogrody różane i herbaria – ogrody zielne, gdzie uwalniające się olejki eteryczne są wdychane przez kuracjuszy.

Dużym udogodnieniem jest możliwość nabycia gotowych mieszanek wyprodukowanych fabrycznie lub przygotowanych bezpośrednio w aptekach przez odpowiednio przeszkolonych farmaceutów.

Mieszanki wykonywane zgodnie z receptami Kneippa rozprowadza firma z Würzburga Kneipp-Werke GmbH, założona w 1891 r. przez współpracownika Kneippa – aptekarza Leonarda Oberhaeusera

Piśmiennictwo1. Trzewikowska I.: Miejsce metody Sebastiana Kneippa we współczesnej fizjoterapii. Fizjoterapia 2003, 11, 65. 2. Straburzyński G.: Księga przyrodolecznictwa. Wyd. Lek. PZWL, Warszawa 1997. 3. Kalendarz księdza Kneippa na rok 1891.

Porada na wysychanie oczu, gardła i nosa.

Witaj,

Ślaz zaniedbany rośnie przy drogach, płotach, starych murach i na osypiskach, ale tylko w pobliżu domostw. Liście , kwiaty i łodygi zawierają śluzy i garbniki.

Przy suchości w ustach ,gardle i nosie, które bardzo często nas denerwuje, płucze się kilkakrotnie w ciągu dnia usta, nos i gardło herbatką ze ślazu natomiast przy wysychaniu łez w oczach wyjątkowo skuteczne są kąpiele oczu i okłady na oczy z letniej herbatki ze ślazu.

Herbatka: 1 kopiastą łyżeczkę do herbaty ziela zalewa się 1 szklanką zimnej wody i pozostawia na noc. Następnego dnia rano przed użyciem lekko się podgrzewa

Pozdrawiam, Marysia

Medyczne zastosowanie rośliny zwanej „Pomarańczowe oczko”

Witaj,

„Pomarańczowe oczko” czyli Budleja Davida,  to roślina mało znana w Polsce. Nazwa rodzajowa Buddleja została nadana na cześć angielskiego botanika – duchownego anglikańskiego – Adama Buddle´a, natomiast człon gatunkowy „ davidii” upamiętnia francuskiego misjonarza Armanda Davida, który odkrył tę roślinę w Chinach w 1869 roku .

Czytaj dalej „Medyczne zastosowanie rośliny zwanej „Pomarańczowe oczko””

Leczenie cukrzycy lekami roślinnymi

Witaj,

W leczeniu różnych schorzeń, w tym również cukrzycy, dużą rolę odgrywa medycyna niekonwencjonalna, do której zalicza się ziołolecznictwo, oparte na tradycjach ludowych. Jedną z najstarszych metod leczenia jest Ayurveda – medycyna ajurwedyjska, wywodząca się ze starożytnych Indii. Jest to pierwszy w świecie system medyczny i filozoficzny.

Ajurwedyjscy terapeuci skutecznie leczyli cukrzycę kombinacją ziół połączoną ze zmianą stylu życia . Czytaj dalej „Leczenie cukrzycy lekami roślinnymi”

21 silnych antyoksydantów przeciwmiażdżycowych

Znalezione obrazy dla zapytania obrazki miażdżycy
Witaj,
Miażdżyca jest chorobą tętnic cechującą się ogniskowym gromadzeniem w ścianie naczyń cholesterolu, monocytów, limfocytów, tkanki włóknistej, komórek mięśni gładkich i soli wapnia. Zmiany zwężające światło tętnic powodują zahamowanie przepływu krwi. W efekcie tkanki unaczyniane przez chorą tętnicę otrzymują mniej krwi, a przez to mniej tlenu. Złogi cholesterolu nagromadzone w ścianie tętnic aktywują krzepnięcie krwi, co może doprowadzić do tworzenia się przyściennych skrzepów zatykających światło naczyń i całkowicie przerywających przepływ krwi. Dochodzi wówczas do martwicy tkanki zaopatrywanej w krew przez chorą tętnicę.
U ludzi z wysokim stężeniem cholesterolu we krwi, otyłych, mało aktywnych fizycznie, stwierdza się większe ryzyko rozwoju niedokrwiennej choroby serca. Do najważniejszych czynników ryzyka zaliczamy:
– podwyższone stężenie cholesterolu spowodowane wysokim stężeniem LDL,
– nadciśnienie tętnicze,
– palenie papierosów,
– otyłość brzuszną,
– cukrzycę
zespół metaboliczny, zespół miażdżycowo-zakrzepowy,
– niskie stężenie HDL,
– podwyższone stężenie TG spowodowane wysokim stężeniem VLDL,
– podwyższony poziom lipoprotein,
– podwyższone stężenie homocysteiny,
– nieprawidłowe żywienie, które cechuje się w szczególności dużym spożyciem nasyconych kwasów tłuszczowych i cholesterolu, a małym witamin antyoksydacyjnych i błonnika.
Miażdżyca najczęściej atakuje tętnice: wieńcowe, kończyn dolnych, mózgu, szyjne, nerkowe. W przypadku tętnic wieńcowych powoduje:
– nadciśnienie tętnicze,
– przerost lewej komory serca,
– narastającą niewydolność mięśnia sercowego, prowadzącą do zawału.
Miażdżyca kończyn dolnych powoduje: niedokrwienie nóg, ból, chromanie przestankowe; co w konsekwencji może skończyć się amputacją kończyn.
Miażdżyca tętnic szyjnych i mózgowych prowadzi do niedotlenienia mózgu, trudności w koncentracji i zapamiętywaniu, a nawet do udaru.
Profilaktyka miażdżycy polega na zwalczaniu czynników ryzyka. U podstaw postępowania leży: racjonalizacja żywienia, kategoryczne unikanie palenia tytoniu, umiar w spożyciu alkoholu, uprawianie aktywności fizycznej, utrzymanie prawidłowej masy ciała. Mało aktywny, siedzący tryb życia zwiększa ryzyko zachorowania 2-krotnie w porównaniu z osobami uprawiającymi ćwiczenia fizyczne. Niewłaściwa jest aktywność fizyczna o przewadze pracy statycznej, bez istotnego ruchu kończyn, ponieważ utrudnia krążenie i oddychanie. Osobnym zagadnieniem jest uzupełnianie racji pokarmowej witaminami antyoksydacyjnymi. Udowodniono, że duże spożycie tokoferolu lub β-karotenu zmniejsza ryzyko choroby niedokrwiennej serca.
Stąd wniosek, że pełne pokrycie zapotrzebowania organizmu na te witaminy oraz na witaminę C, która ułatwia utrzymanie witaminy E w stanie zredukowanym, jest bardzo ważne w profilaktyce.
SUROWCE ROŚLINNE O WŁAŚCIWOŚCIACH ANTyOKSYDACYJNYCH

Czytaj dalej „21 silnych antyoksydantów przeciwmiażdżycowych”

3 główne właściwości prozdrowotne nasion sorgo

vZnalezione obrazy dla zapytania sorgo zdjęcia
Witaj,
Choroby układu sercowo-naczyniowego  są jedną z najczęstszych przyczyn zgonów w krajach rozwiniętych . Wiele badań i danych epidemiologicznych wskazuje na to, iż konsumpcja całych zbóż, w tym sorgo, znacznie obniża śmiertelność z powodu chorób układu krążenia. Uważa się, że fitosterole, w które bogate są otręby zbożowe, powodują ten korzystny efekt i odgrywają ważną rolę w zapobieganiu CVD . Dlatego też tak istotne jest spożywanie tzw. produktów pełnoziarnistych.

Czytaj dalej „3 główne właściwości prozdrowotne nasion sorgo”

Skuteczne remedium w dawnym ziołolecznictwie

dziewiecsil (1)
Witaj,
Analizując obecną sytuację medycyny i nierozerwalnie związanej z nią farmacji, widzimy, że leki syntetyczne, przy pozytywnym, swoistym oddziaływaniu na organizm, mogą wykazywać działanie niepożądane, często w znaczny sposób zakłócające homeostazę ustroju człowieka.
Poza tym w wielu przypadkach leki syntetyczne są nieskuteczne. Dlatego wiele placówek naukowych na świecie wraca do badań nad lekiem naturalnym, przy czym nierzadko sięga się do analizy fitochemicznej surowców niegdyś stosowanych, zwłaszcza w medycynie ludowej, a dziś zapomnianych.
Dziewięćsił był użytkowany przez człowieka od wieków. Według Starożytnych legend powstał z łez Heleny, która została porwana i wywieziona do Troi przez Parysa. Symbolizuje wyzwolenie od grzesznego zachowania.
Inna legenda mówi, że górale w dawnych czasach wierzyli, że dziewięćsił posiada czarodziejską moc dziewięciu sił, dziewięciu tajemnych mocy, które powodują dziewięciokrotnie silniejsze jego lecznicze i magiczne właściwości od jakiegokolwiek innego ziela.
Nowe osiągnięcia naukowo-techniczne, szczególnie w dziedzinie chromatografii, pozwalają na dokładne zbadanie składu chemicznego roślin. W roku 1999 w Amsterdamie odbyła się naukowa konferencja na temat: „Dwa tysiące lat badań nad naturalnym produktem” (8), z udziałem przedstawicieli 62 krajów świata.
W Polsce tradycja leku roślinnego jest bogata i możemy się chlubić wspaniałymi przedstawicielami nauki zajmującymi się tą dziedziną wiedzy.

Czytaj dalej „Skuteczne remedium w dawnym ziołolecznictwie”

Serdecznie Wam polecam blog Moniki

Witaj,

Gdyby Monika nie przysłała mi maila pewnie nigdy nie trafiła bym na Jej blog.

Moniko bardzo dziękuję. To  wprost prezent od Ciebie dla mnie pod choinkę.

Pozwoliłam sobie skopiować od Ciebie przepis na chlebek dla moich czytelników

http://bewilderedslavica.com/wiedza-o-ziolach/

RWANY CHLEBEK PEŁEN ZIÓŁ

Rwany chlebek pełen ziół

Ten ziołowy chlebek to był w sumie eksperyment. Miałam za dużo ciasta na słodkie bułki cynamonowe i stwierdziłam, że zrobię coś wytrawnego. Świetnie smakuje z sosem czosnkowym lub urnebesem. Można go posypać serem i jeść jak pizzę. Ten chlebek to idealny ziołowy dodatek do zup, sosów, gulaszu czy piwa. Wbrew pozorom nie jest tak trudny w wykonaniu jak się wydaje. Do przygotowania go potrzeba niewiele wysiłku i czasu, jedynie wyrastanie zajmuje trochę więcej. Ja wszystko co z drożdzami zawsze robię w międzyczasie – dzięki temu nawet się nie odczuwa, że poświęciło się chwilę na przygotowanie nowego dania.

Aby zrobić ziołowy chlebek potrzebujesz:

  • niecała szklanka mąki pszennej
  • pół szklanki mąki żytniej
  • niecała szklanka ciepłej wody
  • saszetka suchych drożdzy
  • łyżka oliwy z oliwek
  • 2 szczypty soli
  • trochę masła (do układania między warstwami chlebka)
  • ulubione zioła w dużej ilości (u mnie lubczyk, natka, tymianek)
  • świeży starty czosnek lub suszony zmielony
  • opcjonalnie gruboziarnista sól do dekoracji

Mąkę, sól, wodę, oliwę i drożdze wymieszaj. Ja używam miksera z hakiem do ciasta drożdzowego. Jeśli ciasto będzie zbyt lepkie, dosyp mąki. Jeśli będzie za suche, dolej odrobinę wody. Po około 5 minutach, gdy ciasto będzie elastyczne uformuj kulę, owiń ją folią i odstaw na godzinę do wyrośnięcia.

chleb rwany chlebek ziolowy ciasto pizzowe tymianek zioła herbs bread kruh hleb thym recipe przepis słowiański drożdzze ciasto proste łatwe drożdzowe

Po godzinie wyjmij kulę, rozwałkuj na grubość około 5mm i pokrój ciasto na kwadraty, trójkąty czy co tam lubisz.

ciasto drożdzowe drożdze placek chleb ziołowy zioła herbal bread recipe simple prosty łatwy przekąska pizza

Posmaruj kawałki masłem, posyp ziołami i czosnkiem i nakładaj ciasto na siebie, by się pokrywało jak na zdjęciu poniżej.

Ja nakładam ciasto jak akurat mi się zachce, czasem na dwie warstwy, czasem trzy. Jeśli chcesz by chlebek był bardziej zbity, dociśnij brzegi do siebie. Jeśli chcesz aby łatwo się odrywało kawałki, nie dociskaj tylko kładź je na sobie.

ciasto drożdzowe drożdze placek chleb ziołowy zioła herbal bread recipe simple prosty łatwy przekąska pizza

Owiń folią lub przykryj ściereczką i odstaw na godzinkę w ciepłe miejsce aż wyrośnie i ciasto będzie pulchniutkie. Pod koniec wyrastania nagrzej piekarnik do 180 stopni

ciasto drożdzowe drożdze placek chleb ziołowy zioła herbal bread recipe simple prosty łatwy przekąska pizza

Piecz chlebek przez 25 minut w 180 stopniach.

ciasto drożdzowe drożdze placek chleb ziołowy zioła herbal bread recipe simple prosty łatwy przekąska pizza

Czasem zmieniam koncepcję i zamiast ciąć ciasto  na kawałki i nakładać na siebie, roluję je, na dno miski żaroodpornej wlewam sos pomidorowy i robię ziołowe ślimaczki. Są równie dobre i warte spróbowania!

Korzeń Chejrona wciąż niedoceniany

Ilustracja

Witaj,

Dziurawiec znany jest ludzkości jako roślina lecznicza od tysięcy lat. W czasach antycznych przypisywano mu znaczenie magiczne, mistyczne – nazywano go korzeniem Chejrona, Hypericum olympicum (w mitologii greckiej Chejron był centaurem, symbolem okiełznanego instynktu).
Już wtedy doceniano korzystny wpływ dziurawca na ośrodkowy układ nerwowy. Chejron był także w mitologii wielkim uzdrowicielem – posiadał dar leczenia innych, mimo że nie był w stanie uleczyć własnych dolegliwości.
W starożytnym Rzymie jego olejem nacierali się gladiatorzy i zapaśnicy, bo czynił ich, jak wierzono, niewyczerpanymi.
Nazwa łacińska Hypericum pochodzi od greckiego „ hyper ” – ponad oraz „ icum ” – obraz. Wynikało to ze starej tradycji wieszania dziurawca nad obrazami bogów i tym samym oddalania złych mocy.
Dioskurides wymieniał w swoich pracach cztery rodzaje dziurawca i opisał jego lecznicze działanie i wskazania. A potem było ponad 1000 lat zapomnienia i dopiero w średniowieczu, w XII wieku, o dziurawcu wspomina Hildegarda z Bingen. Wiele miejsca później poświęcił mu Paracelsus. ”
Na Rusi uważano dziurawiec za ziele leczące 99 schorzeń.
Na rozkaz cara Michała zbierano dziurawiec na Syberii, suszono go, rozcierano na mączkę i wysyłano do Moskwy.
Dziurawiec rośnie jeszcze pospolicie na obszarze prawie całego naszego kraju, choć duże zapotrzebowanie i często nieumiejętny zbiór grozi wyniszczeniem tej rośliny.
W Niemczech, Anglii, Polsce i Stanach Zjednoczonych zakłada się specjalne uprawy dziurawca z przeznaczeniem dla przemysłu farmaceutycznego i kosmetycznego.
Surowcem zielarskim są młode pędy i kwiaty. Pędy ścina się tuż przed kwitnieniem roślin, gdyż w czasie i po kwitnieniu ulegają zdrewnieniu i mają dużo mniejszą wartość leczniczą. Kwiaty wyskubuje się z łodyg i suszy rozpostarte cienką warstwą.
Można też ścinać nożyczkami całe górne części pędów. Suszy się wówczas powiązane w cienkie pęczki, zawieszone na sznurze kwiatami w dół. Roślina ma mocny korzenny aromat i cierpki smak.
Dziurawiec swe lecznicze właściwości zawdzięcza zawartym w tej roślinie substancjom:
– hyperycyna (czerwony barwnik), flawonoidy,
– hyperozyd – działający moczopędnie,
– rutyna i kwercetyna – uszczelniają naczynia włosowate,
– garbniki – działające przeciwbiegunkowo i bakteriostatycznie,
– hyperforyna (pozyskiwana z nasion) – posiada właściwości antybiotyczne.
Ponadto dziurawiec zawiera olejki eteryczne, żywice, kwasy organiczne, pektyny, cholinę, sole mineralne, cukry, witaminy A i C.
Najważniejsze schorzenia, w których stosowany jest dziurawiec to schorzenia układu pokarmowego, skóra, trudno gojące się rany, układ nerwowy.
UKŁAD POKARMOWY
Od dawna było znane korzystne działanie dziurawca w leczeniu niestrawności i bólów brzucha. Działa on również jako środek rozkurczowy na mięśnie gładkie układu trawiennego i na drogi żółciowe.
Mniej znany jest jako środek uszczelniający naczynia krwionośne (jak witamina PP), poprawiający ukrwienie narządów wewnętrznych.
W zapaleniu dróg żółciowych, kamicy pęcherzyka żółciowego, „osłabieniu” czynności wydzielniczych wątroby, nieżytach żołądka i jelit dobre wyniki może dawać odwar: 1 łyżka ziela dziurawca na 1 szklankę wody, pić 3 razy dziennie po jednej szklance przed posiłkami.
SKÓRA
Lekki odwar z dziurawca(1/2 łyżki ziela na 1 szklankę wody) można stosować do przemywania skóry z trądzikiem, ropniami i wrzodami.
Olejek eteryczny z ziela dziurawca wchodzi niekiedy w skład kremów i emulsji regenerujących skórę.
Należy tutaj zwrócić uwagę na fakt, że dziurawiec zawiera substancje fotodynamiczne, dlatego przy pielęgnowaniu skóry kosmetykami zawierającymi wyciąg z tej rośliny konieczna jest duża ostrożność, gdyż mogą wystąpić uczulenia na słońce.
Szczególnie powinny uważać osoby skłonne do wysypek i reakcji alergicznych.
UKŁAD NERWOWY
Dziurawiec okazał się dobrodziejstwem dla współczesnego człowieka, którego coraz częściej prześladują: depresja, lęk i ogólne zniechęcenie do życia.
Dobroczynne działanie w leczeniu stanów depresyjnych dziurawiec zawdzięcza zawartości hyperycyny. Hyperycyna, według badań klinicznych, hamuje rozkład neuroprzekaźników (serotoniny), których niedostateczna ilość w organizmie daje objawy złego nastroju, lęku, przygnębienia.
Należy jednak pamiętać, że w leczeniu depresji nie są w stanie pomóc herbatki parzone z ziela tej rośliny, gdyż hyperycyna nie rozpuszcza się w wodzie.
W kuracji przeciwdepresyjnej proponowane są więc gotowe standardowe preparaty na bazie dziurawca.
Wyciągi z dziurawca mają podobną skuteczność co standardowe środki antydepresyjne stosowane w kuracji łagodnego i średniego stopnia depresji.
Należy tu nadmienić, że renomowane laboratoria i firmy farmaceutyczne w Niemczech i Wielkiej Brytanii zaangażowały się w badania i zastosowanie preparatów dziurawca w leczeniu nerwic i depresji. Ich prace dowodzą niezwykłej skuteczności preparatów dziurawca w leczeniu tych schorzeń.
Tak więc wytrącono kolejny argument przeciwnikom stosowania preparatów ziołowych, którzy traktują kurację lekami naturalnymi jako nienowoczesne metody lecznicze i wątpią w jakąkolwiek jej skuteczność.
Trzeba też podkreślić, że kuracja preparatami na bazie dziurawca nie wywołuje uzależnień i w każdej chwili można ją przerwać, bez objawów zespołu z odstawienia.
Dziurawiec bywa nazywany „arniką nerwów” – czyli środkiem skutecznym przy urazach i uszkodzeniach układu nerwowego; stosowany jest również w nerwobólach. W powyższych wskazaniach znajduje też zastosowanie w homeopatii.
Stosowany jest także w leczeniu moczenia nocnego u dzieci, działając podobnie do stosowanej w tym schorzeniu imipraminy, jednakże pozbawiony działań niepożądanych tego leku.
Dziurawiec znajduje również zastosowanie w dolegliwościach natury psychicznej u kobiet okresu menopauzy – działa wtedy zwłaszcza na dolegliwości wynikające z depresji – gdyż wiele kobiet ma w tym trudnym dla nich czasie ukrytą bądź jawną depresję.
Ponadto bywa stosowany w przypadku nadmiernej drażliwości przed miesiączką, w tak zwanym zespole napięcia przedmiesiączkowego. Poprzez swoje korzystne działanie na układ pokarmowy, dziurawiec zwiększa wchłanianie witamin z grupy B, których obecność jest niezbędna dla pracy układu nerwowego.
Preparatów z dziurawca nie wolno jednak stosować podczas terapii skojarzonej z interferonem i niektórymi chemioterapeutykami przeciwnowotworowymi. Dziurawiec wchodząc w interakcję z interferonem osłabia jego działanie. Należy też uważać na stosownie preparatów z dziurawca z innymi lekami i najlepiej nie przyjmować ich razem, a jeśli tak, to po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Wspomniano już, że zawarta w dziurawcu hyperycyna zwiększa wrażliwość na światło słoneczne, należy więc być ostrożnym w stosowaniu go latem, przy dużym nasłonecznieniu.
Wyciąg z dziurawca może zmniejszać skuteczność niektórych leków, obniżając ich stężenie terapeutyczne w osoczu.
Dotyczy to między innymi indynawiru używanego w leczeniu zakażeń wirusem HIV, antykoagulantów, takich jak warfaryna, cyklosporyna, niektórych doustnych preparatów antykoncepcyjnych, dekstrometorfanu, teofiliny, amitryptyliny oraz digoksyny.
Wydaje się, że po latach zapomnienia dziurawiec jako cenny środek leczniczy wraca do łask i odzyskuje swoją utraconą pozycję. Po okresie niedoceniania jego właściwości, staje się środkiem nieocenionym w leczeniu wielu schorzeń.

Pozdrawiam, Marysia

Polskie leki zawierające aktywne przetwory ze świeżych roślin

Witaj,

Już bardzo dawno zauważono, że preparaty z niektórych roślin sporządzone ze świeżego surowca działają korzystniej niż preparaty z surowca suszonego. Nie potrafiono jednak wytłumaczyć tego zjawiska, więc przypisywano je siłom tajemnym.
Obecnie jest sprawą oczywistą, że podczas suszenia i przechowywania, substancje znajdujące się w roślinie ulegają różnego rodzaju przemianom chemicznym. Jeżeli przemiany te nie dotyczą substancji wykazujących działanie lecznicze jest rzeczą obojętną, jaki surowiec zostaje użyty do produkcji preparatu leczniczego: świeży czy suszony.
Jednak w większości przypadków procesy zachodzące podczas suszenia są niekorzystne z punktu widzenia zachowania związków czynnych.
Przetwory ze świeżych roślin są wykorzystywane obecnie jako substancje aktywne szeregu leków złożonych.
Poczesne miejsce w tej grupie leków zajmuje Bioaron C – syrop o działaniu immunostymulującym, zawierający jako substancje aktywne wyciąg ze świeżych liści aloesu oraz sok ze świeżych owoców aronii czarnoowocowej.
Tabela 2. Preparaty ze świeżych roślin.
Nazwa preparatu Nazwa substancji aktywnej Zakres stosowania
Extracta simplicia 
Biostymina Aloe arborescens extractum fluidum immunostimulans
Hemorigen Eerigeroni intractum haemostaticum
Intractum Crataegi Crataegi intractum cardiotonicum
Intractum Hippocastani Hippocastani intractum venoprotectivum
Intractum Hyperici Hyperici intractum antidepressivum
Intractum Melissae Melissae intractum sedativum
Intractum Valerianae Valerianae intractum sedativum
Intractum Visci Visci intractum antihypertonicum
Mariomigran Chrysanthemii succus antimigraenicum
Succus Bardanae Bardanae succus metabolicum
Succus Betulae Betulae succus diureticum
Succus Echinaceae Echinaceae succus immunostimulans
Succus Farfarae Farfarae succus antibehicum
Succus Hyperici Hyperici succus stomachicum
Succus Millefolii Millefolii succus antiphlogisticum
Succus Plantaginis Plantaginis succus antibehicum
Succus Taraxaci Taraxaci succus stomachicum, amarum
Succus Urticae Urticae succus diureticum
Extracta composita 
Bioaron C Aloe arborescens recens extractum fluidum, Aroniae succus immunostimulans
Cravisol Visci intractum, Melissae intractum, Crataegi intractum cardiotonicum, antihypertonicum
Perfocrat Hyperici intractum, Melissae intractum Crataegi extractum fluidum cardiotonicum, sedativum, antidepressivum
Wychodząc z założenia, żewyciągi ze stabilizowanych, świeżych roślin zawierają składniki
chemiczne podobne do występujących w żywej roślinie, można uznać je za potencjalnie pierwszoplanową grupę wyciągów farmaceutycznych.
Piśmiennictwo
1. Jambor J.: Wyciągi ze świeżych stabilizowanych ziół. Wiadomości Zielarskie 1991, 2, 15. 2. Janicki S., Danek A. (red.): Farmacja stosowana. PZWL, Warszawa 1996, 1998, 2000. 3. List P.H., Schmidt P.C.: Technologie pflanzlicher Arzneizubereitungen, Wissenschafliche Verlagsgesellschaft mbH, Stuttgart 1984. 4. Danek A. (red.): Leksykon farmacji, PZWL, 1990. 5. Kabelitz L., Walch H.: Pharmazie 1998, 31(143), 30.
Pozdrawiam, Marysia

Czytaj dalej „Polskie leki zawierające aktywne przetwory ze świeżych roślin”