Korzeń Chejrona wciąż niedoceniany

Ilustracja

Witaj,

Dziurawiec znany jest ludzkości jako roślina lecznicza od tysięcy lat. W czasach antycznych przypisywano mu znaczenie magiczne, mistyczne – nazywano go korzeniem Chejrona, Hypericum olympicum (w mitologii greckiej Chejron był centaurem, symbolem okiełznanego instynktu).
Już wtedy doceniano korzystny wpływ dziurawca na ośrodkowy układ nerwowy. Chejron był także w mitologii wielkim uzdrowicielem – posiadał dar leczenia innych, mimo że nie był w stanie uleczyć własnych dolegliwości.
W starożytnym Rzymie jego olejem nacierali się gladiatorzy i zapaśnicy, bo czynił ich, jak wierzono, niewyczerpanymi.
Nazwa łacińska Hypericum pochodzi od greckiego „ hyper ” – ponad oraz „ icum ” – obraz. Wynikało to ze starej tradycji wieszania dziurawca nad obrazami bogów i tym samym oddalania złych mocy.
Dioskurides wymieniał w swoich pracach cztery rodzaje dziurawca i opisał jego lecznicze działanie i wskazania. A potem było ponad 1000 lat zapomnienia i dopiero w średniowieczu, w XII wieku, o dziurawcu wspomina Hildegarda z Bingen. Wiele miejsca później poświęcił mu Paracelsus. ”
Na Rusi uważano dziurawiec za ziele leczące 99 schorzeń.
Na rozkaz cara Michała zbierano dziurawiec na Syberii, suszono go, rozcierano na mączkę i wysyłano do Moskwy.
Dziurawiec rośnie jeszcze pospolicie na obszarze prawie całego naszego kraju, choć duże zapotrzebowanie i często nieumiejętny zbiór grozi wyniszczeniem tej rośliny.
W Niemczech, Anglii, Polsce i Stanach Zjednoczonych zakłada się specjalne uprawy dziurawca z przeznaczeniem dla przemysłu farmaceutycznego i kosmetycznego.
Surowcem zielarskim są młode pędy i kwiaty. Pędy ścina się tuż przed kwitnieniem roślin, gdyż w czasie i po kwitnieniu ulegają zdrewnieniu i mają dużo mniejszą wartość leczniczą. Kwiaty wyskubuje się z łodyg i suszy rozpostarte cienką warstwą.
Można też ścinać nożyczkami całe górne części pędów. Suszy się wówczas powiązane w cienkie pęczki, zawieszone na sznurze kwiatami w dół. Roślina ma mocny korzenny aromat i cierpki smak.
Dziurawiec swe lecznicze właściwości zawdzięcza zawartym w tej roślinie substancjom:
– hyperycyna (czerwony barwnik), flawonoidy,
– hyperozyd – działający moczopędnie,
– rutyna i kwercetyna – uszczelniają naczynia włosowate,
– garbniki – działające przeciwbiegunkowo i bakteriostatycznie,
– hyperforyna (pozyskiwana z nasion) – posiada właściwości antybiotyczne.
Ponadto dziurawiec zawiera olejki eteryczne, żywice, kwasy organiczne, pektyny, cholinę, sole mineralne, cukry, witaminy A i C.
Najważniejsze schorzenia, w których stosowany jest dziurawiec to schorzenia układu pokarmowego, skóra, trudno gojące się rany, układ nerwowy.
UKŁAD POKARMOWY
Od dawna było znane korzystne działanie dziurawca w leczeniu niestrawności i bólów brzucha. Działa on również jako środek rozkurczowy na mięśnie gładkie układu trawiennego i na drogi żółciowe.
Mniej znany jest jako środek uszczelniający naczynia krwionośne (jak witamina PP), poprawiający ukrwienie narządów wewnętrznych.
W zapaleniu dróg żółciowych, kamicy pęcherzyka żółciowego, „osłabieniu” czynności wydzielniczych wątroby, nieżytach żołądka i jelit dobre wyniki może dawać odwar: 1 łyżka ziela dziurawca na 1 szklankę wody, pić 3 razy dziennie po jednej szklance przed posiłkami.
SKÓRA
Lekki odwar z dziurawca(1/2 łyżki ziela na 1 szklankę wody) można stosować do przemywania skóry z trądzikiem, ropniami i wrzodami.
Olejek eteryczny z ziela dziurawca wchodzi niekiedy w skład kremów i emulsji regenerujących skórę.
Należy tutaj zwrócić uwagę na fakt, że dziurawiec zawiera substancje fotodynamiczne, dlatego przy pielęgnowaniu skóry kosmetykami zawierającymi wyciąg z tej rośliny konieczna jest duża ostrożność, gdyż mogą wystąpić uczulenia na słońce.
Szczególnie powinny uważać osoby skłonne do wysypek i reakcji alergicznych.
UKŁAD NERWOWY
Dziurawiec okazał się dobrodziejstwem dla współczesnego człowieka, którego coraz częściej prześladują: depresja, lęk i ogólne zniechęcenie do życia.
Dobroczynne działanie w leczeniu stanów depresyjnych dziurawiec zawdzięcza zawartości hyperycyny. Hyperycyna, według badań klinicznych, hamuje rozkład neuroprzekaźników (serotoniny), których niedostateczna ilość w organizmie daje objawy złego nastroju, lęku, przygnębienia.
Należy jednak pamiętać, że w leczeniu depresji nie są w stanie pomóc herbatki parzone z ziela tej rośliny, gdyż hyperycyna nie rozpuszcza się w wodzie.
W kuracji przeciwdepresyjnej proponowane są więc gotowe standardowe preparaty na bazie dziurawca.
Wyciągi z dziurawca mają podobną skuteczność co standardowe środki antydepresyjne stosowane w kuracji łagodnego i średniego stopnia depresji.
Należy tu nadmienić, że renomowane laboratoria i firmy farmaceutyczne w Niemczech i Wielkiej Brytanii zaangażowały się w badania i zastosowanie preparatów dziurawca w leczeniu nerwic i depresji. Ich prace dowodzą niezwykłej skuteczności preparatów dziurawca w leczeniu tych schorzeń.
Tak więc wytrącono kolejny argument przeciwnikom stosowania preparatów ziołowych, którzy traktują kurację lekami naturalnymi jako nienowoczesne metody lecznicze i wątpią w jakąkolwiek jej skuteczność.
Trzeba też podkreślić, że kuracja preparatami na bazie dziurawca nie wywołuje uzależnień i w każdej chwili można ją przerwać, bez objawów zespołu z odstawienia.
Dziurawiec bywa nazywany „arniką nerwów” – czyli środkiem skutecznym przy urazach i uszkodzeniach układu nerwowego; stosowany jest również w nerwobólach. W powyższych wskazaniach znajduje też zastosowanie w homeopatii.
Stosowany jest także w leczeniu moczenia nocnego u dzieci, działając podobnie do stosowanej w tym schorzeniu imipraminy, jednakże pozbawiony działań niepożądanych tego leku.
Dziurawiec znajduje również zastosowanie w dolegliwościach natury psychicznej u kobiet okresu menopauzy – działa wtedy zwłaszcza na dolegliwości wynikające z depresji – gdyż wiele kobiet ma w tym trudnym dla nich czasie ukrytą bądź jawną depresję.
Ponadto bywa stosowany w przypadku nadmiernej drażliwości przed miesiączką, w tak zwanym zespole napięcia przedmiesiączkowego. Poprzez swoje korzystne działanie na układ pokarmowy, dziurawiec zwiększa wchłanianie witamin z grupy B, których obecność jest niezbędna dla pracy układu nerwowego.
Preparatów z dziurawca nie wolno jednak stosować podczas terapii skojarzonej z interferonem i niektórymi chemioterapeutykami przeciwnowotworowymi. Dziurawiec wchodząc w interakcję z interferonem osłabia jego działanie. Należy też uważać na stosownie preparatów z dziurawca z innymi lekami i najlepiej nie przyjmować ich razem, a jeśli tak, to po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Wspomniano już, że zawarta w dziurawcu hyperycyna zwiększa wrażliwość na światło słoneczne, należy więc być ostrożnym w stosowaniu go latem, przy dużym nasłonecznieniu.
Wyciąg z dziurawca może zmniejszać skuteczność niektórych leków, obniżając ich stężenie terapeutyczne w osoczu.
Dotyczy to między innymi indynawiru używanego w leczeniu zakażeń wirusem HIV, antykoagulantów, takich jak warfaryna, cyklosporyna, niektórych doustnych preparatów antykoncepcyjnych, dekstrometorfanu, teofiliny, amitryptyliny oraz digoksyny.
Wydaje się, że po latach zapomnienia dziurawiec jako cenny środek leczniczy wraca do łask i odzyskuje swoją utraconą pozycję. Po okresie niedoceniania jego właściwości, staje się środkiem nieocenionym w leczeniu wielu schorzeń.

Pozdrawiam, Marysia

Polskie leki zawierające aktywne przetwory ze świeżych roślin

Witaj,

Już bardzo dawno zauważono, że preparaty z niektórych roślin sporządzone ze świeżego surowca działają korzystniej niż preparaty z surowca suszonego. Nie potrafiono jednak wytłumaczyć tego zjawiska, więc przypisywano je siłom tajemnym.
Obecnie jest sprawą oczywistą, że podczas suszenia i przechowywania, substancje znajdujące się w roślinie ulegają różnego rodzaju przemianom chemicznym. Jeżeli przemiany te nie dotyczą substancji wykazujących działanie lecznicze jest rzeczą obojętną, jaki surowiec zostaje użyty do produkcji preparatu leczniczego: świeży czy suszony.
Jednak w większości przypadków procesy zachodzące podczas suszenia są niekorzystne z punktu widzenia zachowania związków czynnych.
Przetwory ze świeżych roślin są wykorzystywane obecnie jako substancje aktywne szeregu leków złożonych.
Poczesne miejsce w tej grupie leków zajmuje Bioaron C – syrop o działaniu immunostymulującym, zawierający jako substancje aktywne wyciąg ze świeżych liści aloesu oraz sok ze świeżych owoców aronii czarnoowocowej.
Tabela 2. Preparaty ze świeżych roślin.
Nazwa preparatu Nazwa substancji aktywnej Zakres stosowania
Extracta simplicia 
Biostymina Aloe arborescens extractum fluidum immunostimulans
Hemorigen Eerigeroni intractum haemostaticum
Intractum Crataegi Crataegi intractum cardiotonicum
Intractum Hippocastani Hippocastani intractum venoprotectivum
Intractum Hyperici Hyperici intractum antidepressivum
Intractum Melissae Melissae intractum sedativum
Intractum Valerianae Valerianae intractum sedativum
Intractum Visci Visci intractum antihypertonicum
Mariomigran Chrysanthemii succus antimigraenicum
Succus Bardanae Bardanae succus metabolicum
Succus Betulae Betulae succus diureticum
Succus Echinaceae Echinaceae succus immunostimulans
Succus Farfarae Farfarae succus antibehicum
Succus Hyperici Hyperici succus stomachicum
Succus Millefolii Millefolii succus antiphlogisticum
Succus Plantaginis Plantaginis succus antibehicum
Succus Taraxaci Taraxaci succus stomachicum, amarum
Succus Urticae Urticae succus diureticum
Extracta composita 
Bioaron C Aloe arborescens recens extractum fluidum, Aroniae succus immunostimulans
Cravisol Visci intractum, Melissae intractum, Crataegi intractum cardiotonicum, antihypertonicum
Perfocrat Hyperici intractum, Melissae intractum Crataegi extractum fluidum cardiotonicum, sedativum, antidepressivum
Wychodząc z założenia, żewyciągi ze stabilizowanych, świeżych roślin zawierają składniki
chemiczne podobne do występujących w żywej roślinie, można uznać je za potencjalnie pierwszoplanową grupę wyciągów farmaceutycznych.
Piśmiennictwo
1. Jambor J.: Wyciągi ze świeżych stabilizowanych ziół. Wiadomości Zielarskie 1991, 2, 15. 2. Janicki S., Danek A. (red.): Farmacja stosowana. PZWL, Warszawa 1996, 1998, 2000. 3. List P.H., Schmidt P.C.: Technologie pflanzlicher Arzneizubereitungen, Wissenschafliche Verlagsgesellschaft mbH, Stuttgart 1984. 4. Danek A. (red.): Leksykon farmacji, PZWL, 1990. 5. Kabelitz L., Walch H.: Pharmazie 1998, 31(143), 30.
Pozdrawiam, Marysia

Czytaj dalej „Polskie leki zawierające aktywne przetwory ze świeżych roślin”

Pomarańczowe panaceum

Witaj,

O leczniczym działaniu oleju rokitnikowego wiedziano od dawna. Był on wykorzystywany na szeroką skalę w medycynie ludowej. Niestety, obecnie niewielu producentów posiada olej rokitnikowy w swoim asortymencie naturalnych produktów leczniczych.
Działanie lecznicze tego preparatu opiera się na wpływie przede wszystkim na wszelkiego rodzaju śluzówki: przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego, skórę, śluzówkę oka.
Olej rokitnikowy może być stosowany wewnętrznie i zewnętrznie.
Chciałabym przytoczyć kilka przykładów zastosowania oleju rokitnikowego w odniesieniu do wybranych przypadków chorobowych.

Czytaj dalej „Pomarańczowe panaceum”

Dla tych co ” ciężki oddech mają”

Znalezione obrazy dla zapytania lepiężnik różowy
Witaj,
Już Diskorides i Pliniusz pisali o właściwościach leczniczych lepiężnika różowego. W 1664 roku D. Jakobi Tabernaemonti w znanym podręczniku zielarskim pisze następująco – ci co ciężki oddech mają, stały kaszel i odkrztuszanie ale nic odkrztusić nie mogą z powodu lepkiego śluzu, który w piersiach siedzi, ci powinni korzeń Petasites mocno bez liści ssać.

Czytaj dalej „Dla tych co ” ciężki oddech mają””

Sernik któremu żaden nie dorównuje smakiem

wafle

Witaj,

Od wielu lat w moim domu / tylko podczas  wyjątkowo ważnych uroczystości / króluje na stole ten sernik. Przepis jest tak prosty dlatego  przed laty mnie zainteresował. Po prostu sernik dla osób, które męczą się pracą w kuchni. A ja do nich należę. Czytaj dalej „Sernik któremu żaden nie dorównuje smakiem”

Czas przestać winić ludzi za otyłość i nadwagę

Witaj,

O uzależniających zestawieniach w pożywieniu coraz  głośniej w czasopismach naukowych. Brytyjski „Times” zwrócił uwagę na równie silnie działające połączenie cukru z czekoladą i alkoholem, które występuje w wielu popularnych deserach, np. tiramisu. Czytaj dalej „Czas przestać winić ludzi za otyłość i nadwagę”

Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe w bólach kości i stawów

Witaj,

W wielu badaniach klinicznych, często wieloośrodkowych, wykazano istotne działanie farmakologiczne (przeciwbólowe, przeciwzapalne) ekstraktów z hakorośli rozesłanej,  bądź wyizolowanego, czystego harpagozydu.

I tak na przykład, w badaniach randomizowanych, wieloośrodkowych, z podwójnie ślepą próbą, u pacjentów cierpiących na zapalenie kości i stawów badano skuteczność oraz tolerancję na produkt ziołowy, zawierający sproszkowany korzeń Harpagophytum procumbens / czarci pazur /. Czytaj dalej „Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe w bólach kości i stawów”

Wybrane leki roślinne w schorzeniach dróg oddechowych

Witaj,
Schorzenia układu oddechowego należą do najczęściej występujących w wieku rozwojowym i od wielu lat obserwuje się narastającą falę tych zachorowań, zarówno  schorzenia infekcyjne dróg oddechowych, jak i choroby zapalno-alergiczne.
Leczenie tych schorzeń opiera się zazwyczaj na rutynowym stosowaniu antybiotyków i sulfonamidów, a alternatywną dla nich mogłyby być leki pochodzenia roślinnego podawane w przypadku wielu chorób o łagodnym przebiegu.
Należy podkreślić jednak, że stosowanie w pneumonologii leków pochodzenia roślinnego jest postępowaniem objawowym, a nie przyczynowym. Takie leczenie najczęściej stanowi jedyną możliwość przyjścia z pomocą choremu.
Wspomniane wyżej choroby stanowią ważny problem medycyny wieku rozwojowego, stając się coraz częściej problemem ogólnospołecznym.
Dotyczy on nie tylko dzieci w różnych okresach ich życia, lecz przede wszystkim faktu, że często niedoleczone choroby układu oddechowego w wieku młodzieńczym rzutują na zachorowalność w wieku dojrzałym. Wtedy schorzenia te w rozpoczynającym się wieku produkcyjnym są najczęstszą przyczyną absencji w pracy.
Po wielu latach mogą być nawet przyczyną tzw. inwalidztwa oddechowego. Wobec powyższego, leczenie tych chorób powinno być wielokierunkowe uwzględniające leczenie klasyczne w czasie zaostrzeń i z  rehabilitacją jak i terapią lekami roślinnymi, które to leczenie klasyczne świetnie uzupełnia, zwłaszcza w okresie przewlekających i nawrotowych zmian.
Fitoterapia pneumonologiczna dysponuje wieloma gotowymi specyfikami o zróżnicowanym, często kompleksowym działaniu. Najszerzej reprezentowane w leczeniu chorób układu oddechowego są leki pochodzenia roślinnego, które powodują: upłynnianie gęstej, zalegającej wydzieliny oskrzelowej, hypersekrecję oskrzelową oraz działają wykrztuśnie.
Leki te wspomagają zarówno mechanizmy samooczyszczania dróg oddechowych, jak i upłynniają zalegającą lepką wydzielinę oskrzelową, powodując szybkie jej usuwanie.
Leki te stosuje się zazwyczaj w godzinach rannych, kiedy chorzy na przewlekłe i nawracające choroby układu oddechowego odkrztuszają znaczne ilości wydzieliny nagromadzonej podczas snu.
Uzupełnieniem działania tych leków jest stosowanie kinezyterapii oraz drenażu ułożeniowego. W tej grupie leków stosuje się m.in.:
Apitussic – syrop (ziołomiód sosnowy, gwajakolosulfinian potasu), działanie wykrztuśne.
Babicum – syrop, działanie wykrztuśne i łagodzące kaszel.
Bronchicum eliksir – płyn (nalewka z ziela grindelli, korzenia pierwiosnka, korzenia biedrzeńca,
liści tymianku i olejku eukaliptusowego), działanie głównie wykrztuśne.
Bronchicum Paracelsus – pastylki do ssania (wyciągi z biedrzeńca, pierwiosnka, gliceryzynianu, mentolu, prokainy), działanie wykrztuśne.
Bronchicum Paracelsus – syrop (nalewka z ziela grindelli, korzenia biedrzeńca i pierwiosnka, kwiatów róży, ziela tymianku, miodu), działanie wykrztuśne.
Bronchomil – syrop (wyciąg z tymianku, soku z babki), działanie przeciwzapalne i wykrztuśne.
Bronchopect – krople (wyciąg z bluszczu), działanie wykrztuśne i łagodne działanie bronchospazmolityczne.
Bronchosol – płyn (wyciąg z tymianku i pierwiosnka), działanie upłynniające wydzielinę.
Drosetux – syrop homeopatyczny, działanie przeciwkaszlowe.
Echinasal – syrop (sok z jeżówki, wyciąg z ziela doględy, liści babki i owoców dzikiej róży), działanie wykrztuśne, ale również przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i immunostymulujące.
Grindemel N – syrop (przygotowany na miodzie pszczelim, lipowym zawierający wyciągi z grindelli, biedrzeńca, pierwiosnka, omanu, tymianku), działanie wykrztuśne.
Hedeliicum – płyn (wyciąg z liści bluszczu, tymianku), działanie wykrztuśne.
Hedelix – syrop (wyciąg z liści bluszczu), działanie wykrztuśne.
Herbapect – syrop (wyciąg z ziela tymianku i korzenia pierwiosnka, gwajakolosulfonianu potasu i sorbitolu), działanie wykrztuśne, przeciwzapalne i nieznacznie łagodzące kaszel.
Mel Farfarae – syrop, działanie wykrztuśne i łagodzące kaszel.
Pastylki wykrztuśne – pastylki do ssania (gwajakolosulfonian potasu, wyciąg z korzenia lukrecji, miód), działanie wykrztuśne i nieznacznie przeciwkaszlowe.
Plantagen – syrop (wyciąg z babki lancetowatej), działanie przeciwzapalne, wykrztuśne i przeciwskurczowe.
Plantaginis – syrop (wyciąg z babki lancetowatej), działanie przeciwzapalne, wykrztuśne i przeciwskurczowe.
Saponarex – płyn (wyciąg z mydlnicy lekarskiej, babki lancetowatej i tymianku), działanie upłynniające i wykrztuśne.
Sinupret – krople i drażetki (wyciąg z babki lancetowatej), działanie wykrztuśne.
Sir. Pini comp. – syrop (wyciąg z tymianku, glistnika, kopru, fosforanu kodeiny, mleczanu wapnia, kwas fosforowy), działanie wykrztuśne, ale równocześnie przeciwkaszlowe (kodeina).
Sir. Tymi comp. – syrop (wyciąg z ziela tymianku, tymolu, wodorotlenek amonu, bromek amonu), działanie wykrztuśne.
Sir. Verbasci – syrop (wyciąg ze świeżych kwiatów dziewanny), działanie wykrztuśne.
Tussipect – syrop (wyciąg z tymianku, lukrecji i korzenia goryczki, saponiny, tymolu, chlorowodorek efedryny), działanie wykrztuśne, przeciwzapalne i odkażające błonę śluzową jamy ustnej.
Tussipect – tabletki.
Tussipini – syrop (wyciąg z sosny, glistnika i kopru, fosforan kodeiny), działanie wykrztuśne i przeciwkaszlowe (kodeina).
Tussipini D – syrop bez kodeiny dla dzieci młodszych.
Uporczywy, suchy kaszel można złagodzić lub całkowicie zlikwidować poprzez podanie leków przeciwkaszlowych. Preparaty tej grupy przynoszą ulgę chorym z długotrwałym, męczącym i wyczerpującym kaszlem. Należą do niej m.in.:
Azarina – tabletki (ziele kopytnika, korzeń omanu i lukrecji, ziele glistnika, ol. anyżowy i fosforan kodeiny), działanie przeciwkaszlowe (hamuje nadmierne odruchy kaszlowe) i wykrztuśne.
Pectosol – krople (wyciąg z korzeni omanu, mydlnicy lekarskiej, macierzanki, ziela hyzopu i plechy porostu islandzkiego), działanie przeciwkaszlowe i przy utrudnionym odkrztuszaniu.
Pectosy – pastylki przeciwkaszlowe.
Rubital – syrop prawoślazowo-malinowy, działanie przeciwkaszlowe.
Rubital comp. – syrop prawoślazowo-malinowy + chlorowodorek efedryny, działanie przeciwkaszlowe.
Sir. Althae – syrop prawoślazowy, działanie przeciwkaszlowe.
Tymianek i podbiał – pastylki do ssania (wyciąg z tymianku i podbiału), działanie przeciwkaszlowe.
Do łagodzenia suchego kaszlu i nawilżania śluzówek dróg oddechowych wykorzystać można gotowe mieszanki osłaniające, złożone z surowców śluzowych, np. Fitomix V, Pectosan, Neopectosan, Bronchial, Pulmosan lub osłaniająco-wykrztuśne: Fitomix II, Pectovit, Tussifloss, Expefloss, Tussisten i zioła wykrztuśne.
Fitoterapeutyki stosuje się również w infekcji dróg oddechowych, podając odpowiednie leki o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwgrzybiczym, np. Alliofil, Algorin, Propolin, Sir. Alcep,
fil, Algorin, Propolin, Sir. Alcep, Plantifort i Pirosil.
Jest to grupa preparatów uzupełniających terapię lekami syntetycznymi o szerokim zakresie działania.
Najdogodniejszą jednak drogą podania leku w schorzeniach układu oddechowego wydaje się być droga aerogenna, ponieważ najczęściej zależy nam na miejscowym działaniu leku w narządzie oddechowym.
Dlatego też aerozoloterapia stanowi najcenniejszą drogę podania leku, która w wielu przypadkach powinna być drogą z wyboru.
Szczególną przydatność do przygotowania leków aerozolowych wykazują olejki eteryczne.
Z najczęściej wykorzystywanych w pneumonologii olejków eterycznych należy wymienić takie jak:
olejek anyżowy (Ol. Anisi) oraz olejek koprowy (Ol. Foeniculi) – o szczególnie cennych właściwościach polegających na przyspieszeniu ruchu rzęsek aparatu migawkowego jak również o łagodnym działaniu wykrztuśnym i sekretomotorycznym;
olejek cynamonowy (Ol. Cinnamomi), olejek goździkowy (Ol. Caryophylli), olejek tymiankowy (Ol. Thymi), olejek z drzewa herbacianego – wykazują właściwości przeciwbakteryjne;
olejek jodłowy (Ol. Abietis), olejek sosnowy (Ol. Poni silvestris), olejek kosodrzewinowy (Ol. Pini pumilionis), olejek świerkowy (Ol. Piceae) – działanie wykrztuśne, bakteriobójcze i rozkurczowe;
olejek eukaliptusowy (Ol. Eucalypti) – działanie bakteriobójcze, wykrztuśne i rozkurczowe;
olejek miętowy (Ol. Menthae piperitae) – działanie bakteriobójcze i lekko znieczulające (należy stosować ostrożnie u chorych alergicznych)./ mam na uwadze tylko naturalne olejki eteryczne np. Dr Beta
W aptekach jest natomiast cały szereg leków do domowych inhalacji parowych, będących w gruncie rzeczy olejkami eterycznymi pojedynczymi lub ich mieszaninami. Metoda ta, stosowana jeszcze mimo wielu zastrzeżeń ; powinno się ograniczyć jej stosowanie u osobników nadreaktywnych.
Z gotowych złożonych preparatów do inhalacji parowych wymienić m.in. należy:
Amol – (roztwór etanolowy olejków: melisy indyjskiej, muszkatołowego, goździkowego, cynamonowego, cytrynowego, mięty pieprzowej, lawendowego oraz mentolu).
Argol – (roztwór etanolowy olejków: melisowego, cynamonowego, tymiankowego, cytrynowego, muszkatołowego, goździkowego, kolendrowego, miętowego i mentolu).
Aromatol – (roztwór etanolowy olejków: melisowego, goździkowego, cynamonowego, cytrynowego, z mięty pieprzowej, lawendowego i mentolu).
Bronchicum Inhalat – (emulsja: eukaliptol, terpineol, olejek sosnowy, tymiankowy i rozmarynowy).
Inhal-Mix – (roztwór etanolowy olejków: eukaliptusowego, majerankowego, szałwiowego, tymiankowego i z mięty pieprzowej).
Inhalosol – (ol. tymiankowy, szałwiowy, sosnowy).
Mentoklar – (ol. eukaliptusowy, terpentynowy, miętowy, tymiankowy, cedrowy oraz mentol).
Noval – (roztwór etanolowy olejków: melisy indyjskiej, goździkowego, cynamonowego, cytrynowego, miętowego, lawendowego, eukaliptusowego, tatarakowego, arcydzięglowego i mentolu).
Olbas oil – (ol. kajuputowy, goździkowy, eukaliptusowy, z owoców jałowca, brzozowy, miętowy i mentol).
Pectobonisol – (sok z babki, jeżówki, nalewki z lipy, lukrecji, mięty i wyciągów z tymianku).
Salviasept – (olejki szałwiowy, tymiankowy, majerankowy, miętowy, goździkowy, mentol i wyciągi płynne z koszyczków rumianku, liści szałwi, ziela krwawnika, ziela mięty pieprzowej, ziela tymianku i owoców kopru).
Specyficzną formę leków wziewnych stanowią też balsamy roślinne i maści zawierające łatwo lotne substancje roślinne o wysokiej prężności par. Preparaty te stosowane były od dawna do nacierania klatki piersiowej i przygotowania inhalacji parowych. Obok bezpośredniego działania na skórę, lotne składniki pod wpływem ciepła parują i są przez chorych wdychane. Ten rodzaj preparatów różnie ocenianych w przeszłości, aktualnie zyskuje na popularności, choć jego stosowanie u małych dzieci jest ograniczone.
Kilka takich preparatów dostępnych jest na naszym rynku farmaceutycznym, np. balsam Herbolen, Herbolen D, Mentoklar żel, Pulmex i Pulmex Baby, Rub Arom, Analgol, Eterisan, Balsam „Świątynia Niebios”, Ben-Gay Childrens, Mentoklar, Pulmonil, VicVapoRub, Transpulmin, Aromagel, Depulol.
Dla przypomnienia, wskazania w aerozoloterapii zwłaszcza choroby o charakterze przewlekłym, nawracającym. Działanie inhalacji to nie tylko działanie substancji czynnych, ale również bardzo ważne działanie nawilżające każdego zabiegu inhalacyjnego.
Wspomnieć należy również o naturalnych solankach mineralnych stosowanych szeroko w lecznictwie uzdrowiskowym. Niskoprocentowe (0,5-1%) solanki, zwłaszcza jodowo-bromkowe wykazują korzystne działanie nawilżające, upłynniające zalegającą wydzielinę oskrzelową oraz aktywizujące transport śluzowo-rzęskowy. Solanki te powinny być podawane jedynie z inhalacyjnych aparatów ultradźwiękowych lub aparatów pneumatycznych starszej generacji.
Leki roślinne stanowią cenne uzupełnienie klasycznej terapii układu oddechowego u dzieci. Ze względu na nawracający ich charakter, leki te, oferujące szeroki wachlarz preparatów, zajmują w pulmonologii praktycznej należne im miejsce. Dodatkowym argumentem za ich stosowaniem u dzieci przemawia fakt dobrej tolerancji i znikomych objawów ubocznych. W pediatrycznym lecznictwie domowym leki te znajdują obecnie coraz szersze zastosowanie.
Piśmiennictwo
1. Alkiewicz J.: Inhalacyjna postać koncentratu z Allium satiwum w eliminacji Candida albicans u dzieci z chorobami układu oddechowego. Herba Polon. Supl. I, 1985, 1-141. 2.Alkiewicz J., Makowska M.: Leki roślinne w chorobach dróg oddechowych. Farmacja Polska 1995, 51, 21, 939-945. 3. Alkiewicz J. i wsp.: Leczenie inhalacyjne i rehabilitacja układu oddechowego u dzieci i dorosłych. Volumed, Wrocław 1995. 4. Danysz A., Telejko E.: Poradnik dla aptekarza. Kwadryga, 1997, 30-36. 5. Lamer-Zarawska E.: Zioła dla dzieci. Astrum, Wrocław 1995, 124-141. 6. Lamer-Zarawska E.: Zioła dla niemowląt i małych dzieci, Gazeta farmaceutyczna, 2000, 5:52. 7. Lamer-Zarawska E.: Kiedy dziecko choruje – pomocne zioła, Gazeta farmaceutyczna, 2000, 6:46. 8. Lamer-Zarawska E.: Zioła dla niemowląt i małych dzieci – przeciwwskazania, Gazeta farmaceutyczna, 2000, 7:46. 9.Lutomski J., Alkiewicz J.: Leki roślinne w profilaktyce i terapii. PZWL, Warszawa 1993, 62-72. 10. Makowska M., Alkiewicz J.: Leki roślinne w chorobach dróg oddechowych ze szczególnym uwzględnieniem aerozoloterapii, Nowa Pediatria, 98, 2:13. 11. Samochowiec L.: Kompendium fitoterapii. Volumed, Wrocław 1995, 58-90.

 

Jak przywrócić równowagę psychiczną organizmu- mieszanka ziołowa

Witaj,

Stany depresyjne cechuje obniżenie podstawowego nastroju (smutek, przygnębienie, zobojętnienie), zmniejszenie aktywności psychoruchowej (spowolnienie procesów myślowych i ruchowych, utrata energii życiowej, poczucie ciągłego zmęczenia fizycznego), zaburzenia rytmu okołodobowego (rano gorsze samopoczucie, wieczorem lepsze, wczesne budzenie się, płytki sen, bóle głowy, wysychanie błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, ubytek masy ciała), a także lęk (poczucie napięcia, zagrożenia i niepokoju, podniecenie ruchowe).Ta mieszanka ziołowa z miodem pozwala na przywrócenie równowagi psychicznej organizmu. Czytaj dalej „Jak przywrócić równowagę psychiczną organizmu- mieszanka ziołowa”